E. H. Camiel Bleusé: huldetentoonstelling

september 1977

E. H. Camiel Bleusé – pastoor van de parochie Zwevegem (Kappaert) Is te Moen geboren op de 14de oktober 1911. Op 16 april 1939 werd hij te Brugge priester gewijd en was achtereenvolgens leraar aan het College van Waregem (september 1939), medepastoor op de wijk Kappaert (september 1950) en op 10 Januari 1960 eerste pastoor van de aldaar opgerichte parochie Slnt-Jozef werkman.

Maar E.H. Bleusé beperkte en beperkt zich niet tot zijn ‘gewone’ apostolaatswerk. Hij hanteert het penseel en bewerkt klei op een kunstvolle manier. E.H. Bleusé houdt echter niet veel van het woord ‘kunst’ als je het over zijn werken hebt. Het is voor hem slechts een hobby, zegt hij.

Zijn moeder is eigenlijk de stimulans geweest om het kunstvolle en het mooie in het leven en in de wereld te leren zien. Dat mooie heeft echter voor de kunstenaar Bleusé een ware zin, het is niet zomaar “kunst om de kunst”. In heel zijn werk drukt hij zijn eigen persoonlijkheid uit. Hij slaat als het ware zijn stempel op de dingen rondom zich, zonder zich eigenlijk te bekommeren tot welke “kunstgroep” hij zou kunnen behoren.

In de kerk staat een Sint-Jozef in keramiek die hij samen met zijn broer Hendrik Sulmont maakte. Beelden, doopvont en wijwatervat zijn van zijn hand. De glasramen zijn creaties van E.H. Bleusé. Dat zijn maar enkele voorbeelden die moeten aantonen dat de kunstenaar de kunst in het werkelijke leven wil integreren. Kunst voor de mensen, niet voor enkelen, niet voor dure kunstboeken.

In zijn werken wil hij de natuur tekenen, wil hij het goede van de mens accentueren. André Demedts, bekende letterkundige, beschreef naar aanleiding van een tentoonstelling van werken van E.H. Bleusé het karakteristieke van zijn kunst als volgt:

“U moet die onderwerpen eens bekijken – u weet wel, het onderwerp in de schilderkunst is van ondergeschikt belang; men kan ’n Christus schilderen en zeer weinig godsdienstig bezield zijn en men kan een aarden pot schilderen, of zoals daar staat, drie eenzame geduldig wachtende vrouwtjes en zeer religieus diep zijn. Bekijk die werken, ze hebben iets van de gerichtheid van de twee broers kunstenaars… Voor een deel religieus, niet alleen tonelen uit het evangelie, maar ook landschappen. Dit is het landschap in zijn natuurlijke ingetogenheid, het landschap met al zijn majesteit, de majesteit van de rust.

Er zijn zaken in de wereld die ons altijd boeien door hun rust. Een avond, een vuur waarbij men zit en een landschap waar er geen mensen meer zijn, ook dat is in laatste instantie de uitdrukking van een religieus gevoel.

Bezinning en inkeer. Rust en stilte. Zo moeten wij ons voelen bij het bekijken van zijn werken. Zonder commentaar. Zonder woorden. In onszelf opnemen in stilte.”

Bron: Brochure verspreid t.g.v. de tentoonstelling “Bleusé-Sulmont”.