Een deel van ons zelf is weggestorven 1977-1978

In deze twee voorbije jaren zagen we langzaam maar zeker een deel van ons dorp en van ons eigen leven verdwijnen en wegsterven; wij, de ouderen, zagen met leedwezen al deze vernieuwingen gebeuren, waar wij eigenlijk ter wille van de vooruitgang niet mogen over zeuren maar toch kan ik niet nalaten hier ter herinnering deze regels te schrijven.

We zagen reeds stuk voor stuk al de oude vertrouwde beelden verdwijnen, te beginnen met onze souterrain langs waar de geliefde zondagse wandeling van al onze Moenenaars geschiedde; een langzame aftakeling. We volgden de afbraak, de opruiming, de vernieuwing van het sas; we maakten regelmatig een wandeling of een zondags autotochtje om tot het laatste ogenblik de afbraak mee te maken en de oude gekende plaatsen nog eens diep in ons binnenste vast te leggen; we hebben op het laatste moment toch nog een schoon hoekje van de oude vaart en het Sint-Pietersbrugje kunnen doen bewaren als herinnering voor later. Dan naderde langzaam het ogenblik waar ze dicht bij ons aan de aftakeling begonnen; eigenlijk de geboorte- en woonplaats van onze jeugd zou geschonden, afgebroken en weggevoerd worden; met pijn in het hart zagen we een voor een de huizen afbreken van de straat waar we jarenlang dagelijks viermaal door voorbij gingen en ieder huis en hoekje van buiten kenden en diep in ons geheugen staan.

We volgden allemaal het verloop der werken; vandaag is dit huis afgebroken; nu is dit ook al weg; tot de verandering zo groot was dat je jezelf als een vreemde voelde; als je vanuit de richting Sint-Denijs Moen binnen kwam was het alsof het voorste deel van Moen door een bomaanval totaal werd plat gelegd; al de huizen van de Sint-Denijsstraat tot aan de fabriek waren verdwenen; het voetwegeltje vanaf de brug met een boog naar de hoek waar vroeger de H. Hartkapel stond; rechtover de Kapellestraat was het eerste weggewerkt, want daarover zou de nieuwe brug komen.
Deze is ondertussen reeds zover gevorderd dat ze binnen enige weken zal gebruikt worden. Er zijn dan ook reeds nieuwe straten getrokken die uitkwamen van langs de fabriek dwars door de gewezen piste langs Abels huis recht naar Bossuit en een naar links tot aan de Meersstraat. Over de brug langs de huizen van de steenbakkerij door het voetbalplein tot aan Pauwels hoeve komt de nieuwe straat naar Sint-Denijs.
We moeten even stilhouden om al dat nieuwe op ons te laten inwerken. We zoeken vergeefs naar al die oude vertrouwde wegen en huizen van vroeger. We staan er even bij stil en voelen dat een deel uit ons vroeger leven niet meer bestaat: de herinneringen uit onze kinderjaren, de mensen uit onze kinderjaren, de vertrouwde plekjes zijn verdwenen. We beleven onze eigen vergankelijkheid, we beleven ons eigen wegsterven.
Maar met de hoop dat er komen, mooiere, grotere en schonere huizen, wegen, bruggen en mensen na ons; vooral ook mensen die er ook iets mooier willen van maken en waar ze evenveel zullen van houden als wij. Waar ze vooral tussen al dat nieuws voor een beetje groen zullen zorgen voor Moen, zo mooi , zo groen als toen.

In juni 1977 begon men met de volgende fase in de normaliseringswerken aan het kanaal. Het betreft de verbindingswerken tussen de nieuwe sluizen van Bossuit en de eveneens nieuwe reeds voltooide sluizen van Moen waar vroeger de Souterrain was. Hierdoor zal het kanaal over een lengte van 9 km, namelijk tussen de monding in de Schelde en het oude sluis nr. 6 te Zwevegem op groot gabarit gebracht zijn. Bij de werken worden 1 070 000 m3 grond uitgegraven en wordt het bestaande kanaal tweemaal gedwarst. De oude Sint-Denijsbrug wordt vervangen door een nieuwe brug uit voorgespannen beton van 110 m lengte. Door een aantal nieuwe uitlatingswegen langheen het kanaal worden de oude landelijke wegen vervangen en verbeterd. Een deel van de uitsparingsgrond (140 000 m3) dient voor de ophoging van de industriezone te Avelgem. Te vermelden valt dat het Sint-Pietersbrugje (ophaalbrug nr. 1) te Moen behouden blijft. Dit op aanvraag door E. Rommens namens de Heemkundige Kring. Het wegverkeer wordt echter afgeleid over de nieuwe sluis te Moen. Na voltooiing van de elektromechanische uitrusting van de sluizen en de pompstations te Moen en te Bossuit zullen beide kunstwerken in dienst genomen worden.
De afwerking hiervan mag verwacht worden omstreeks 1979. De werken kosten ongeveer 150 miljoen frank ten laste van het Ministerie van Openbare Werken. De aannemer van deze werken is de heer G. Vermeulen Samijn uit Staden.

HERINNERINGEN VAN ROND DE JAREN 1920/30 TOT 1979
DE MOOISTE HERINNERING

vanaf de brug op sommige dagen de weerkaatsing van de bomen en het groen in het water van de vaart.

DE VERSTE HERINNERING

op het jaagpad een paard met zijn geleider die een schip wegtrekt ofwel man en vrouw die samen voorover hangend in een gordel langzaam stap voor stap trekken aan dat grote schip.

DE BANGE HERINNERING

als je juist over de brug moest toen er een grote wagen met twee paarden bespannen zo dicht bij u op die smalle brug moesten voorbijrijden

DE TRIESTE HERINNERING

Iemand die per ongeluk in het water terechtkwam en werd bovengehaald.

DE OORLOGSHERINNERING

De bewaking van de brug door achtereenvolgens Belgische, Engelse en Duitse soldaten; de brug die werd gedynamiteerd en de geschonden huizen rondom de smalle noodbrug, daarna de nieuwe brug van na de oorlog.

Gans dit gebeuren werd teweeggebracht door de verbredingswerken aan het kanaal Bossuit-Kortrijk die dwars door ons dorp loopt.

M.- Antoinette Vandenbulcke