Het hartelijke jubelfeest van S.V. MOEN

Zondag jl. ben ik naar een zeer gemoedelijk O..feestje geweest, dat van S.V. van Moen, die zijn ..-jarig bestaan vierde en het ..-jarig voorzitterschap van Arthur Van Lancker.

Op die dag had ik eigenlijk elders moeten zijn, maar Michel Van de Vyvere, die een van de pilaren van bet “gebouw”, nam geen blad voor de mond, en … gij moet komen, anders is het hele dingen voor «Turie» een mislukking.
|
Dat was de gevoelige snaar, en ik ben gegaan!
Of ge Moen weet liggen? Daar “ergens” in Zuid Vlaanderen, zo helemaal buiten de revolutionaire wereld, maar met mensen aan ’t hoofd die algelijk van hun tijd zijn!
Als ik me niet bedrieg 2400 inwoners, en allemaal een zieltje! Maar algelijk vier Veloclubs! En gij nu?

Ik ben er naartoe geweest, en ‘k heb het me niet beklaagd! ‘k Heb me daar erg gejond tussen die gemoedelijke mensen van de S.V. Moen.
Ik zei het al: de gemeente ligt buiten de revolutionaire wereld, en verloor nog niets van zijn eigen dommelijkheid van de eigen Vlaamse Zeden!

Naar oud en voorvaderlijk gebruik begon het feest in de Kerk waar we geluisterd hebben naar een Koor dat zo zuiver zong als nachtegalen fluiten!
Met een priester op de Kansel, die al lang “door de rijpte van de jaren is” maar die eigenlijk predikte: dat de Christelijke Kerke niet tegen de sport is, of mag zijn, maar dat ze ’t recht heeft van te hopen dat, als een renner naar kroonoverwinningen dingt, hij niet vergeten zal te denken aan de “Kroon” die alle tijden trotseert!

’t Wat zoet gevooisd en zacht gezegd. Maar ’t kwam uit!… Toen Cyriel Van Hauwaert in “wording” was, stond hij, nu pastoor van Moen, als dienstdoende priester in de Kerk van Moorslede-Slyps! Het bloed kruipt… Maar dat kerkje van Moen, en die vergrijsde pastoor, die staan en die leven in dat glorierijk hoekje van Zuid-Vlaanderen, waar dat Gezelle heeft gedicht, waar dat Hugo Verriest heeft gepredikt, waar dat de grote Stijn Streuvels woont en schrijft!!
’t Is misschien om dat alles te zamen, dat de “Koorstemmen” in de Kerk, me zo diep in de ziel gingen tasten?

Dan is die “ontvangst” gekomen, op het Gemeentehuis, van de feestende Club en de goede gevierde voorzitter! Daar heeft de burgemeester gemoedelijke woorden gesproken, en heeft Georges Van de Kerkhove een plechtige stemming gelegd op het geheel, met te wijzen op het nut van een welbegrepen Sportbeweging, en op de schone zending van mensen die een Club beheersen, beheren, en zich gelasten met de opvoeding van de jongere renners!

Daar moest ook een verdiend ereteken uitgeloofd aan de gevierde Voorzitter, maar daar was een onvoorziene vertraging, wat wilt ge? Een Minister kan wel tijd zoeken om de stemmen zijner kiezers te winnen, maar daarom nog gene vinden om te belonen! Missen is menselijk !

Maar op dat Gemeentehuis heeft de Burgemeester een zo gevoelig puntje aangeraakt: de brave Thuur Van Lancker verloor zoveel maanden geleden zijne nog braver vrouw. En de Burgemeester wist het, dat hij Arthur dankbaar zou treffen, als hij er het eerbiedig aandenken der afgestorven zou bij halen!
Dan hebben we de Voorzitter en zijn vierjarig zoontje gevolgd, naar het graf zijner vrouw, waar het jongentje een kus legde op het beeld van zijn moeder!
En toen hebben er zoveel mensen gekropt!

Na die plicht van eerbied en de toon van plechtigheid, meenden de mensen van zich het gemoed te mogen ontlasten, en toen zijn ze een glas gaan “pakken!”
Zo van gelag tot gelag ! Weeral een oud en voorvaderlijk gebruik! Waarin Breughel en Teniers zijn gaan tasten en zoeken, om volkse beelden van geweld te maken, in kwinkslagen van de mensen die ’t gemoed aan het spelen waren!
Daar waren bloemen en geschenken voor de Voorzitter, en allemaal van mensen die ’t zo uitermate goed meenden! Zo heerlijk en uit den gemoede!
Maar alleen degenen die ‘Turie” niet kennen, zullen er zich in verwonderen!
Want Voorzitters zoals hij er een is, liggen niet op straat te vinden!
Hij vliegt niet hoog, en hij eist niet veel! Maar uit dat hart van goud, komen niets dan woorden die rond zijn! Het hart op de tong en de daad bij het woord!
In die Club en op dat feest heb ik zoveel verdienstelijke mensen gezien, die het offer van hun tijd en vermogen brengen, om die Club en de renners die er bij behoren, van nut te zijn!
Zij verrichten er het werk van een apostolaat: opvoeding van de renners, en ordening hunner loopbaan!
(Onleesbaar)

Gij brengt mij al die hulde. Ze is dankbaar aanvaard. Maar ge zult me ook toelaten van ervan mee te delen, aan diegenen onder mijner naarstigste medewerkers, die anders zouden kunnen vergeten worden!
En hij deelde van zijn bloemen uit, aan deze die het meest verdienden! En onder meer aan degene die zeker wel Thur’s rechterarm is, namelijk Michel Van de Vijvere?
Na het noenmaal ben ik weg gegaan. Maar ik heb het vermoeden dat het feestje lang heeft geduurd, en dat er ten slotte meer redevoeringen werden uitgesproken als nodig.

De “Tuba” zal hopelijk zijn deel hebben gedaan! De Burgemeester, de Ondervoorzitter, en meer anderen gaven me de indruk van volstrekt niet haastig te zijn! Evenmin de Secretaris die ’t liefst aan de stok had met de “Tuba!”
Maar ’t is eender, de B.V van Moen mag het weten ; ‘k heb me op hun feestje een paar pinten goed bloed gemaakt!
Misschien wel omdat alles daar nog stak, in zoveel voorvaderlijke gebruiken, en omdat dat “hoekje” van Zuid-Vlaanderen, me zoveel reuzenbeelden voor het oog haalde: Gezelle, Benoit, Verriest, Streuvels! Voorlopers en boottrekkers van een herwordend Vlaanderen!

Karel van Wijnendaele
Bron: “Het Nieuwsblad”, t.g.v. Jubelfeest S.V. Moen