Moen, ik herken je niet meer

Toen ik,
maanden geleden
je grond zag openscheuren
ingewanden uitgespreid
over bruggen en wegen
dacht ik,
mijn Moense grond
wordt uitgedragen
beton komt in de plaats
van groen:
is dit vals sentiment?

Toen ik,
maanden geleden,
Moen de rug toekeerde
(ik dacht: voorgoed?)
voelde ik heimwee
naar de vertrouwde mensen
en dingen.

Was ik een beetje een verrader?
ik werd plots een vijand
ik trok het mes
werd slechts geduld
of is dit dan verbeelding?

Toen ik
noodgedwongen weer
met open armen werd ontvangen
leek het alsof ik weer
voorgoed naar huis kwam
maar Moen
ontsnapte niet aan de klauwen
van ijzer en beton:
wat blijft er nog van toen?

Toen, jaren geleden
liepen we niet te vrijen
waar nu de werf zegt:
“verboden toegang”?
daar sliepen wij tweeën
de eerste keer samen
herinneringen onder puin

Waarom dan blijven?
Straks is Moen wellicht verdwenen
onder plannen
van studiebureaus en architecten die zeggen
hoe verkeerd het hier wel was.

Of kan ik nog terug
naar de stemmen die ik ken?
Ja, wellicht,
als er nog Moense mensen
fundamenten blijven
op Moense grond.
Dit gedicht, geschreven door Dirk Rommens, werd voorgedragen tijdens de opening van de tentoonstelling “Verhenneman”
Het werd geschreven in augustus 1978, ter gelegenheid van het jaar van het dorp, en in een periode waarin, door verbredingswerken aan het kanaal, het uitzicht van ons dorp grondig werd gewijzigd.
Goed om weten: toen, enkele jaren geleden, Dirk in kennis was en hij zijn aanstaande zeer regelmatig opzocht, verliep de tocht over de kortste weg, namelijk de Nieuwstraat.
Eenmaal gehuwd betrokken zij het huis nr. 69 in de Sint-Denijsstraat, heden reeds verdwenen onder de slopershamer. Ze verlieten Moen en betrokken een huis in Kuurne. In juni kwamen ze terug naar Moen en verblijven alhier tijdelijk.

Bron: Brochure t.g.v. Dorpsfeesten