Tentoonstelling “Kunst uit Moen”, 1976

In de fusie van onze gemeente, die over een kleine viertal maanden een realiteit zal geworden zijn, heeft de Heemkundige Kring een historische motivatie gevonden om deze tentoonstelling te organiseren.

Met ingang van 1 januari 1977 wordt inderdaad een streep getrokken door de naam Moen als aanduiding van een administratieve entiteit en worden we ingeschakeld in een grotere communauteit, waarvan de naam, dank zij een firma met wereldbekendheid, over de zeven wereldzeeën wordt rondgedragen.
Dit kan ons misschien met fierheid vervullen, ons wellicht ook gelukkig maken omdat daaraan, naar het heet, grote administratieve, financiële en economische voordelen verbonden zijn.

De politicus zal misschien van enthousiasme recht veren op zijn spreekgestoelte bij de gedachte dat de folkloristische dorpspolitiek tot op het einde der tijden begraven wordt en de eeuwige lente boven de doopvont wordt gehouden. De man in de straat echter staat bij dit groots gebeuren, bij deze voor hem onzekere opzet, bij deze duizelingwekkende vlucht naar het onbekende, ietwat stuntelig en beteuterd toe te kijken.
Als mens die houdt van de natuur weet hij dat waar de zon schijnt er ook schaduwen worden afgeworpen en dat de warme gloed van het haardvuur het aangezicht kan verschroeien terwijl rug en lenden ijskoud blijven. Hij stelt zich angstige vragen nopens het menselijk aspect van de veranderingen die op touw zijn. In het diepste van zijn onderbewustzijn voelt hij dat hij iets prijsgeeft, dat hij afstand doet van een stukje vrijheid en een brokje autonomie, die hem als een kostbaar erfdeel in zijn hart verborgen zitten.

Ten teken van afscheid aan onze autonomie heeft de Heemkundige Kring het initiatief genomen NIET zodanig van dit in een feestelijk kleurtje te plaatsen, maar van een retrospectieve culturele balans op te stellen, waartoe wij als representatieve waardevolle normend werken van onze kunstenaars met fierheid hebben laten aan bod komen.

Op de vooravond van deze door onze gemeente historische datum heeft de Heemkundige Kring het voor mekaar gekregen om bij de kunstminnende bezoeker getuigenis af te leggen van de intensieve scheppingskracht die Moen aan zijn zonen en dochters heeft weten mee te geven. Het feit alleen dat de kunstenaars ons laten genieten van al het esthetische dat hun vaardigheid heeft voortgebracht, verdient reeds onze volle lof en ware dankbaarheid.

Een gemeenschap, zij het dan ook maar een klein nestje, verborgen achter de heuvelruggen van het streuvelend landschap tussen Schelde en Leie, die generatie na generatie brede scharen kunstenaars voortbrengt en een artistieke traditie weet in stand te houden, is een volk dat cultureel geslaagd is.

Laten we van de fusie geen confusie maken, een verwarring van de geest, die naar immobilisme leidt. We moeten integendeel, met het symbolische beeld voor ogen van de harmonieuze eenheid die in deze tentoonstelling verkregen werd door de aanbreng van vele enkelingen, ons werkelijke gelaat trachten te bewaren….

Op die manier kan de fusie dan een transfusie worden.

G. Crepel, 1976